Ik denk dat dit mijn laatste logje wordt. Ook al is het bijna donker, de buurvrouw heeft haar lamellen niet dicht en ijsbeert in het felle licht van haar tl verlichting. Ze kijkt gretig naar buiten. Er gaat iets gebeuren en zij weet ervan.
Inmiddels knaagt Linda aan mijn geweten. Overdag denk ik dat ik haar op straat zie lopen, ’s nachts staat ze aan mijn bed. Het wordt me teveel. Ze is veel te dicht bij me. Ik durf nauwelijks op onze slaapkamer te komen. Ik heb de kast al verplaatst en voor de muur gezet, maar telkens zie ik haar gezicht weer voor me. Waarom moest ze toch zo aan haar einde komen? Misschien moet ik vluchten. Ergens anders een nieuw leven beginnen. Ik heb niets gedaan, maar wie zal me nu ooit nog geloven? Ik heb in mijn paniek een grote fout gemaakt.

 

Ik ben bang dat dit gesprek me de kop gaat kosten. Ik heb het kutpakje die dag niet meer opgehaald. Ik durfde niet, wist niet wat ik tegen de buurvrouw moest zeggen over de reden dat Linda het niet op kwam halen. Ik weet zeker dat dat nieuwsgierige mens hier op zit te malen. Linda was tenslotte altijd thuis. Ze houdt me in de gaten, ze vertrouwt het niet. Ze keek me al zo schijnheilig aan, toen ik dat pakje na een week eindelijk op kwam halen.
‘Wat vreselijk dat Linda vermist is. Als ik ook maar iets voor je kan doen.’
Als ik niet beter wist, zou ik die heks verdenken.
Het huis ruikt raar. Vieze borden, stinkende sokken, ongewassen lakens. Toch ben ik bang dat dat niet is wat ik ruik. We zijn al bijna tien weken verder. Ik heb nachtmerries van wat er met jouw lichaam gebeurt in dat zand. Hoe dubbel is het dat er een juist een gratis luchtverfrisser in dat pakje zat?

 

Ik trok mijn jas aan en rukte het gordijn van de voordeur open. Gehaast stoof ik naar buiten en haalde mijn fiets uit de schuur.
‘Gert? Zijn jullie wel thuis?’
Ik draaide me geschrokken om. Marga, de buurvrouw, keek me onderzoekend aan.
‘Ik heb me verslapen? Hoezo?’
‘De postbode heeft hier een pakje voor jullie afgegeven, ik vond het al zo gek dat jullie niet open deden.’
‘Dan stonden we zeker onder de douche. Ik kom het straks wel ophalen, ik ben hartstikke laat.’
‘Anders geef ik het wel aan Linda.’
‘Eh, Linda is weg vandaag.’
Ik stapte op mijn fiets en trapte snel bij haar vandaan. Voor ik ook maar één woord teveel zei.

 

Totaal bezweet rende ik de trap weer op naar boven. Je lag nog net zo als ik je achtergelaten had. Een steek trok door mijn borst. Stiekem hoopte ik dat het nachtmerrie was en dat je gewoon in de keuken een kopje koffie aan het drinken was. Ik tilde je op. Wat was je eigenlijk licht, nu je niet kon tegenspartelen. Het was wat moeilijker om je de kruipruimte in te krijgen. Je lichaam wilde zich niet naar de vreemde bocht vormen. Gelukkig dat je geen pijn meer kon voelen, want ik stootte je hoofd per ongeluk een paar keer flink tegen de rand. Eindelijk lag je in de ondiepe kuil die ik net gegraven had. Met een zaklamp scheen ik op je hoofd. Nog een keer keek ik naar je mooie gezicht. Wat hadden we een mooie tijd gehad samen. Mijn lippen raakten de jouwe. Ik had niet verwacht dat ze al zo koel zouden zijn. Totaal onverwacht echode de deurbel door de gang. Mijn hart stond in een klap stil.

 

 

Langzaam liet ik je los. Minutenlang heb ik naar je zitten staren. Je ademde niet meer. De rust werkte nu op mijn zenuwen. Ik besefte nauwelijks dat het voorbij was. Wat moest ik nu? Wat moest ik zonder jou? Wat zouden de mensen van mij denken? Ik zou natuurlijk de schuld krijgen. Niemand zou ooit geloven dat dit een ongeluk was. Ja, ik had je geduwd. Maar dat was zelfverdediging. Dit had ik nooit niet gewild. Maar wie zou dat ooit zou geloven??? De grote sterke man met losse handjes tegen het onschuldige iele vrouwtje. Eén keer raden wie hier de bak voor in zou draaien. Alsof jou verliezen al niet erg genoeg was.

 

 

Ik schreeuwde inmiddels en jij was weer opgestaan.
‘Ik heb geen eigen leven. Ik ben niets dan een slaaf van jou,’ gilde je.
‘Een slaaf? Hoe kom je daar nou bij? Je bent mijn vrouw.’
‘Misschien is dat dan de grote fout uit mijn leven die ik moet verbeteren.’
Ik snapte eerst niet wat je zei en liet jouw woorden op mij inwerken. Jouw gezicht leek geschrokken en toen sprong je op het bed. Je sprintte richting de badkamer.
Het kwartje viel. Je wilde bij me weg! Met drie grote stappen sprong ik je achterna. Mijn hand bereikte je op de gang en ik trok je hard terug. Je verloor bijna je evenwicht en sloeg mij met je andere hand op mijn gezicht. Ik voel mijn wang nog branden. Mijn vuist was al bij je en schuurde langs jouw zachte vlees. Je ogen straalden niets dan angst en onderdanigheid uit. Vuile hoer, dat zou je leren. Ik zag je knie niet aankomen. De pijn deed me bijna dubbelklappen. Met een laatste krachtinspanning duwde ik je van me af. De betonnen muur gaf geen centimeter mee aan jouw hoofd. Je gleed langs de muur naar de grond. Rust, eindelijk rust.